|
Til grunn for all kristen tenking, lære og liv må vi leggja det reformatoriske skriftprinsippet, Skrifta åleine. Det prinsippet baserer seg på Bibelen sitt sjølvvitnemål om at Bibelen er Guds ord, og Guds ord er tilstrekkeleg, klart, autoritativt og har ei lære. Gjennom Skrifta kan vi læra å kjenna Gud, mennesket, frelsa og Guds vilje. I møte med Skrifta gjer menneske erfaringar med Gud, og då dreier det seg om fundamentale erfaringar med tanke på å læra synda og frelsa å kjenna, slik at vi kjem til tru på Jesus og lever eit nytt liv i samfunn med han. I livssamfunnet med Kristus gjer vi også personlege erfaringar i bøna, tenesta og under Guds leiing. Alt dette vil vera innan ramma av openberringa i Skrifta, om det er sanne kristne erfaringar. Anden og Ordet er knytte saman, slik at Anden gjer openberrings- og overtydingsgjerninga si ved Guds ord. Dette ligg i at Bibelen er inspirert av Gud (2 Tim 3,16). Bibelen er innanda av Gud, og er berar av Guds Ande. Anden verkar difor alltid ved Guds ord eller innan den ramma som Skrifta gjev. Bibelen er Andens univers og verktøy. Legg vi desse fundamentale synspunkta til grunn, vil vi koma ut med sunn lære, sunt liv og sunn kraft. Tenkjer vi lausrive frå Guds ord og Guds Ande, endar vi opp med bibelkritikk, liberal teologi og rasjonalisme. Tek vi einsidig utgangspunkt i Anden, vil vi enda opp i svermeri, usunn lære, lovisk gudsliv og falsk åndskraft. Tek vi einsidig utgangspunkt i Ordet og læra, kan vi enda opp i død ortodoksi, ytre liv og ei kald ånd. Når det oppstår diskusjonar om Ordet og Anden, Skrifta åleine og svermeriet, Guds bod og Guds leiing, kan ein lett enda i ei av to grøfter: anten å leggja einsidig vekt på Ordet og det objektive, eller Anden og det subjektive. Vi skal halda fast på begge delar, men då med ankerfeste og orienteringspunkt i Bibelen. Svermeriet er at ein meiner seg å læra Gud å kjenna utanom Guds ord, at Anden talar direkte til mennesket. Det opnar for alle typar guds- og trusoppfatningar, fordi ein då ikkje har nokon annan instans å prøva oppfatninga på enn eg sjølv og sine opplevingar. Det fører ut i farleg åndeleg subjektivisme. Redselen for å gå i svermeriets og subjektivitetens grøft kan føra over i objektivitetens og det upersonleges grøft, slik at ein einsidig vert oppteken med den sanne læra og Guds absolutte vilje. Då vert trua upersonleg, og anten svært intelektuell eller svært sakramental – eller ein kombinasjon av dette. Bibelen legg avgjerande vekt på at det Skrifta forkynner, er Guds ord, og det står fast til evig tid. Om det så kjem ein engel frå himmelen og forkynner noko anna enn det apostlane har forkynt, skal han vera forbanna (Gal 1,8f). Difor kan ein ikkje leggja for stor vekt på å vera tru mot Guds ord – også det som lærer oss om ei personleg side i gudstrua, og som inneber ulike typar erfaringar og leiing. Det personlege, indre, intime og fortrulege i gudsforholdet kjem tydlege fram i at Guds folk er omtalte om Guds born som får tiltala Faderen som Abba, pappa (Rom 8,15). Eit kvart barneforhold ber i seg ulike typar erfaringar i det ein vert leia, undervist, veks og modnast. Bibelen inneheld mange døme på at Guds folk vart leia på ein måte som ikkje kunne lesast direkte ut av Skrifta, slik som då Paulus av Anden vart ført til Jerusalem (Apg 20,22). Kyrkjehistoria er også full av døme på korleis einskildpersonar og forsamlingar er leia av Gud. I røynda har alle opplevd det. Tydelege døme på dette er kall til bestemte tenester i den kristne forsamlinga, når ein vert minna om å be for folk i ulike situasjonar eller ein vert minna om å ta kontakt med folk utan at ein alltid veit kvifor. Nokre opplever leiing i livet ofte og på overnaturlege måtar. Dei «får tru» for å be for folk, ta kontakt med folk eller gjera bestemte gjerningar. Slik tru har ofte vore utgangspunkt for nybrytande misjonsarbeid. Når Bibelen talar om ei nådegåve til tru (1. Kor 12,9), er det truleg denne typen tru og leiing det er snakk om. Sidan dette er uttrykk for ei nådegåveutrustning, inneber det at ikkje alle kristne skal ha det slik, fordi Herren deler ut sine nådegåver ulikt og slik at dei utfyller kvarandre. |
|
|
