Uår i landet – eit kall til anger og bot

Tale av Gunnar Soppeland under Opningshelga og Arbeidarmøtet i NLL på Bibelskulen på Fossnes, 20. august 2005. Tilrettelagt til skriftleg form av Dag Rune Lid.

Me treng nåde til å tre inn i Guds ransakande lys. Det kan skape vanskar, og sjela kan bli uroa, men det kan og føre til at Han veks og me minkar.

«Son min! Dersom du tek imot orda mine og gøymer boda mine hjå deg, så du vender øyra ditt til visdomen og bøyer hjarta ditt til klokskapen, ja, dersom du ropar etter skjøn og lyfter røysta di for å kalla på vitet, dersom du leitar etter det som etter sølv og grev etter det som etter løynde skattar, då skal du skjøna otten for Herren og finna kunnskap om Gud. For det er Herren som gjev visdom, frå hans munn kjem kunnskap og vit.» (Ord 2:1-6)

Eg er overbevist om at vårt største behov i dag, og som me treng å rope til Herren om, er å få større åndeleg kunnskap, skjøn og visdom  inn i vår situasjon.

Temaet for arbeidarmøtet er «Uår i landet – kall til anger og bot». Det med uår i landet er meint som ei konstatering, og eg vil ikkje bruke mykje tid på å grunngje kva som ligg i det.  Eg trur dei fleste her skjønar kva me meinar med ”uår i landet”. Innleiingsvis tek me berre nokre utdrag frå 1. Kongeb. og profeten Haggai.

Uår i landet
Då kong Salomo under innviinga av templet ligg på knea med hendene utbreidde mot himmelen, og ber fram si lange audmjuke bøn for folket og landet, skildrar han ulike vanskelege situasjonar frå Israels historie. Han seier m.a: «Når fienden vinn over Israel, folket ditt, fordi dei syndar mot deg,(…)  Når himmelen vert stengd så det ikkje kjem regn, fordi dei har synda mot deg,(...)  Når det vert hungersnaud i landet, når det kjem pest, når det kjem brann og rust på kornet, grashopper og gnagarar, når fienden trengjer inn i landet og kringset byane, når det kjem noka plage eller nokon sjukdom ……» (1Kong 8:33-37)

Grunnen til uåra ligg i både ytre og indre forhold. Fienden vinn over Israel, himmelen vert stengd, og jorda ber ikkje grøde.  Dei største naudsituasjonane i Israel oppstod då  dei ikkje fekk regn. Det førte til hungersnaud, pest, brann og rust på kornet.

Profeten Haggai skildrar uåret på eit anna vis. Han viser til at folket har det travelt med sine eigne hus, medan Herrens hus ligg øyde. «Tida til å byggja Herrens hus er enno ikkje komen», sa folket.  Det var haldning dei hadde til si eiga samtid. Men gjennom profeten går Herren sterkt i rette med folket og seier: «Er det tid for dykk til å bu i bordkledde hus, medan dette huset ligg i ruinar?» Dei hadde tid og høve, men dei brukte tida og høve feil. Eigne hus var viktigare enn Herren sitt hus.

Dette var årsaka til uår og misvekst. «Legg merke til korleis det går dykk!», seier Herren til dei. «De sår mykje, men haustar lite i hus. De et, men vert ikkje mette. De drikk, men sløkkjer ikkje torsten. De kler dykk, men ingen vert varm. Og han som tener for løn, får løna si i ein pung med hol i. Så seier Herren, Allhærs Gud: Legg merke til korleis det går dykk!» (Hag 1:4-7)

Dette er klåre ord om manglande velsigning: Når alt på ein måte slår feil, når ein strevar og strevar, når ein sår og sår - men haustar lite i hus. Ein tek til seg næring, men vert ikkje mett. Ein drikk, men sløkkjer ikkje tørsten osv.

Det gjeld forholdet til Herren
Alle desse døma dreier seg om ugreie i deira forhold til Herren. Og det viser at arbeidet i hans rike fyrst og fremst må vere i samsvar og i samanheng med dette riket sin Herre.

Men det er også viktig å understreke at sjølv i uåra, held Kristus fram med sitt oppdrag gjennom dei han kallar inn under seg.  Det er mellom dei me ynskjer å vere.

Himmelen spør ikkje: «Kven vil gå?», men himmelen spør alltid: «Kven vil gå for OSS?». Det er det store hovudspørsmålet til oss i dag - der du går i heimen, på arbeidsplassen, i forsamlinga, der du ligg i sjukesenga osv. Der lyder spørsmålet: «Vil du vere der for OSS?». Det er ikkje spørsmål om kva stilling du er i, kva arbeid du har, eller kor du er tilsett. Men der du er – vil du vere der for OSS?

Du er der ikkje for pengane, for karrieren,  for organisasjonen eller som talsmann for dei som har valt deg, men for «OSS». «Kven vil gå for OSS?» Det er den treeinige Gud – Faderen, Sonen og Den Heilaga Ande som spør.

Oppgåva er altså der me er, over alt  - heile tida. Det er ikkje til eller frå. Denne oppgåva er heile vegen for stor i forhold til det som er menneskeleg mogleg. Det er viktig å vere klar over. For denne oppgåva er ikkje fyrst og fremst av praktisk eller pedagogisk art.  Ho er åndeleg, og må difor utførast med åndelege gåver og middel.

Med si hand
Då tempelet var ferdig, sa kong Salomo: «Du lova det med munnen din, og du har oppfylt det med handa di...» (1Kong 8:24) Han såg ikkje på tempelbygginga som sitt verk  eller som ei praktisk sak, men som eit åndeleg byggverk. Først hadde Gud lova og teikna templet for David,  sidan hadde han ført det opp med si eiga hand.  Åndeleg sett var templet ein realitet frå den augneblinken Gud ved sin munn talte om dette til David.

Det åndelege må Gud sjølv utføre og oppfylle. Hans tenarar er hundre prosent avhengige av at Gud med handa si stadfestar og utrettar det ordet han sjølv sender dei ut med.

Difor er det også Pauls seier: «Bed til ei kvar tid i Anden med all bøn og påkalling. Ver årvakne i dette, og ver uthaldande i bøn for alle dei heilage …» (Ef 6:18) Å be til ei kvar tid  er både nødvendig og normalt i ei oppgåve som menneskeleg sett alltid er for stor, og alltid går langt ut over det menneskeleg moglege.

Difor seier han: «Bed til ei kvar tid i Anden». Vi må vere årvakne i dette, slik at Anden kan få utrette det han vil og ser behov for. Oppgåva skal utførast i eit terreng og eit miljø fullt av fallgruver og avvegar, og det er ein aktiv åndehær i himmelrommet som vil stengje den rette vegen.

Det eine nødvendige
For den som har sett det «eine nødvendige», blir det «eine» det nødvendige over alt og til alle tider. Det kjem alltid før det unødvendige. Maria søkte det eine nødvendige, medan Marta seier: «Herre, bryr du deg ikkje om at syster mi har late meg åleine med å tena deg? Sei no til henne at ho skal hjelpa meg!» (Luk 10:40)

Marta tykte mange ting måtte kome før det eine nødvendige, på same vis som Israels folket sa: «Det er enno ikkje tid.» Dei bordkledde husa kom først. Men når det eine er det nødvendige, då vil det eine bli det nødvendige, og kome før alt anna.

Legg merke til kor tyngdepunktet ligg her.  Det er ikkje slik at me sjølv må bestemme oss for at no må det nødvendige koma fyrst. Men det er slik at når det eine er blitt det nødvendige for eit menneske, er det i seg sjølv årsak til at det blir det nødvendige.

– Bunden av Anden fer eg no til Jerusalem, og eg veit ikkje kva som skal møte meg der, sa Paulus. (Apg 20:22) Han var under det eine nødvendige, og dermed under  guddommeleg tvang; heilt frivillig!  Det var slik det måtte vere. For oppdraget hans var å gå for OSS.  Slik er det for alle som vil gå for OSS, enten det er i heim, familie, arbeidsliv osv.  Guddommen har teke beslag i sine utsendingar.

Det er ikkje så grundig analyse som skal til i våre liv eller i den åndelege stoda før me oppdagar at mykje unødvendig går for å vere nødvendig i dagens Noreg. Ikkje minst med tanke på den høge levestandarden ein har lagt seg til, og det kavet som kræves for å halde denne vedlike.  Men i forhold til oppgåva rekna ikkje Paulus ein gong sitt liv eit ord verd. Grunnen til det var livsperspektivet hans, og forståinga av kva som er det eine nødvendige her i livet. Til Galarane seier han: «Eg er krossfest med Kristus. Eg lever ikkje lenger sjølv, men Kristus lever i meg.» (Gal 2:20)

Nøter utan kjernar
Når det som høyrer kristenlivet til ikkje spring ut frå kristendommens kjerne, som er Andens openberring i Kristus, vert innviing, overgiving, bøn, tilbeding, kraft, teneste og kjærleik  berre hykleriske masker ein prøver å få fanga andre i.

Eg er redd for at mykje av det som i dag går for å vere stort og fengjande i det kristne arbeidet ikkje spring ut frå kristendommens kjerne. Dermed vert arbeidet forførerisk og hyklerisk. Frukta vert ein kristendom som er tilnærma lik ekte kristendom, og som difor er like vanskeleg å oppdage som nøter utan kjerne.

Av og til knekkjer ein nøtter som viser seg å vere tomme. I det ytre var ikkje mogleg å skilje dei ut.  Det som høyrde til nøtta si ytre form og fasade, det var på plass - men likevel mangla innhaldet.

Det å leve i denne tilnærma kristendommen er å spare seg sjølv og andre for å gå gjennom gjenfødinga sin tronge port til livet. Det er å vilja leve som ein kristen, utan å vere det.  Det er å blande det guddommelege med verdsleg klokskap, og avbalansere trua mot fornufta.

Gud oppfyller berre sitt ord
Til viktigare ein tykkjer ein sjølv og verksemda er, til mindre tru har ein på openberringa av den himmelske røynda og på Ordets makt til å virke av seg sjølv. Herren oppfyller ikkje automatisk det me preikar. Det er sitt ord, det han sjølv har talt med munnen sin han oppfyller med handa si.

Difor er det og Paulus seier i Ef 6:19 «Bed for meg òg, at det må verta gjeve meg ord når eg opnar munnen min.» Han var avhengig å få det ord som Herren ville oppfylle med handa si for tilhøyraren. Både for Paulus og tilhøyraren er dette avgjerande. Når dette ikkje fungerar slik, vert det uår i landet.

Men også menneskeord kan oppfyllast i kristen samanheng. Innan moderne visjonstenking der ein nyttar ulike effektfulle verkemiddel og arbeidsmetodar, er denne faren stor.

Faren er at menneskelege syner og openberringar om vekst og framgang kjem i fokus. Desse er ofte sjølvoppfyllande ettersom sterke leiarar får folk til å handle som om desse leiarane stod i Guds råd  og formidla Guds ord.

Lytt til den himmelske visdom
Kva som er tap og kva som er vinning vart for Paulus snudd heilt om i lys av æva. –Kunnskapen om Kristus er så mykje meir verd, difor aktar eg alt for tap og skrap, vitnar  han.

Salomo talar om visdommen ovanfrå.  Han seier: «Visdomsmøya ropar høgt på gata, ho lèt røysta si høyra på torga. I ståket på gatehjørna ropar ho, i dei opne byportane talar ho og seier: Kor lenge vil de uvituge elska fåvitet, og spottarane ha hug til spott og dårane hata kunnskap? Vend om og høyr etter når eg viser til rette! Då vil eg la ånda mi fløyma for dykk, eg vil kunngjera dykk mine ord.» (Ord 1:22-23)

Ordet og Anden høyrer saman. Når visdomsanden fløymer, kunngjer Herren sine ord. Der Anden fløymer vert verda sin visdom til dårskap. Visdommen ropar høgt på gatehjørne og i byportane: «Kor lenge vil de uvituge elska fåvitet?»

Dårskap er mange ting, men det verste er når dårskapen opphøgjer seg mot himmelens Herre og krenkjer hans heilage namn. Når dårar brukar hans hus og hans heilage kar utan å vere sende og utan å stå i flaumen av hans Ande.

Då er det visdomen seier: – Vend om, og høyr etter når eg viser til rette. Vend dykk i frå dårskapen. Då vil eg la ånda mi fløyme for dykk, eg vil kunngjere dykk mine ord.

Visdomsanden vil peika på det som Herren si hand gjer og oppfyller. Visdomsanden er reiskap for Guds openberring og verksemd, og den openberrar det mest skjulte av alt - djupnene i Gud. Det vil seie Guds eigenskapar, Guds tankar og Guds råd.

Når det lyder: «Kven vil gå for OSS?» Då er den som går avhengig av å få det han skal gå med. Trua kviler på Anden sitt vitnesbyrd, dei guddommelege løfta, og at Herren står ved sitt ord. Han utfører sitt ord med si hand. Då går ein ikkje til verda for å sjå korleis ein skal få framgang i Guds rike.  

Årsaka til uår
I Jer 5:24-25 får me også beskrive årsaka til at det vart uår: «I hjarta sitt har dei ikkje sagt: Lat oss ha age for Herren vår Gud, som gjev regn i rette tid, både tidlegregn og seinregn, han som held ved lag for oss den ordninga han har fastsett for dei vekene vi kan hausta i. Misgjerningane dykkar har gjort at alt dette har kome i ulage for dykk. Syndene dykkar har halde det gode borte frå dykk.» Les me vidare i Jeremia kap 13 -15 vert hungersnauda mellom Guds folk skildra veldig sterkt.

Tidlegregn og seinregn fekk dei to gonger i året, og regnet var avgjerande for avlingane deira. Her tala Herren om at «han held ved lag for oss den ordninga han har fastsett for dei vekene me kan hausta.»

Gud har ordna med dei vekene det skal haustast i. Men så kjem alvoret: «Misgjerningane dykkar har gjort at alt dette har kome i ulage for dykk.»  Guds ordningar er altså komne i ulag fordi ein i sitt hjerte ikkje seier og tenkjer rett om Herren. Det skaper krise. Men i staden for å ha age for Herren vår Gud som gjev regn i rette tid, erstattar vi dei guddommelege ordningane med menneskelege ordningar.

Trua sikker i det usikre
I forhold til den strenge pietistiske tida, må ein nok i ettertid seia at synd er noko som i større grad vedgår heilskapen i livet, enn dei einskilde detaljane. Sjølve dødssynda er å ikkje tru at Kristus er den han er. (Joh 8:24)

Misgjerninga som gjore at Guds ordning kom i ulag, var at dei i sitt hjarta ikkje heldt Gud for å vere den han var. Dei hadde fyrst og fremst age for seg sjølv og sine eigne ordningar.

Når mennesket er sjølvsikkert kjem trua i fare. Trua er sikker når mennesket er usikkert.

Dette viser seg når Gud kjem menneske i nær.  Då fell alt menneskeleg i gjennom. Både det ein er, har, og  representerar innfor Gud. Alt menneskeleg vert usikkert og byrjar å vakle, og ein misser trua på seg sjølv,  på tradisjonar og ordningar.

Då  vert  trua på Gud det einaste sikre, at Kristus er den han utgjev seg for å vere.

Kor er me i dag?
Menneskeleg visdom og kunnskap ser i dag ut til å gjere menneska sikre på seg sjølve. Innsyn i alle livets samanhengar  gjer at ein og kan berekne og kalkulere seg fram til resultat ved kløktige logiske system.

Det er slike system kyrkjevekstrørslene byggjer sine teoriar og prinsipp omkring når dei  tilsynelatande får ting til å virke slik dei vil. Men til visare mennesket vert i eigne augo, til lenger fjernar det seg frå Guds visdom.

Den himmelske visdommen ropar derimot: – Det er andre ordningar som gjeld for Guds rike! Det er dei ordningane som Herren har fastsett, og dei gjeld kanskje aller mest når det er uår i landet!

Paulus var ei tid ein slik sjølvsikker person. Han tenkte klårt om skrift, vedkjenning og tradisjon. Han trudde kvar bokstav i skrifta, og var interessert i kyrkjepolitikk og teologi, og brann av iver i si oppgåve. Øvsteprestane hadde stor tillit til han, og gav han både fullmakt og pålegg til å gå hardt fram mot dei kristne.

Verksemda vart eit resultat av ein teologi som var vegen opp mot hans eigne tankar om Gud. Feilen var at Paulus ikkje kjende Guds tankar om seg sjølv.

Men på veg til Damaskus vart Paulus vegen av Gud. Guds tankar om han snudde alt på hovudet. Då skjella fall frå augo hans, fekk han sjå at han i sin iver stridde mot Gud.

Frå då av såg han nytt på alt. Over alt det han hadde lese og tenkt, hadde det lege eit dekke som skjulte det avgjerande og viktige. Det var berre Herren som kunne ta dette dekket bort.

Og han seier: – Eg vart ikkje ulydig mot det himmelske synet. (Apg 26:19) Han vart kåra til apostel og vitne, og han vart fridd ut or sitt folk, frå heidningane og frå dei påleggja han hadde frå øvsteprestane.

Anger og bot
Anger er inga botsøving me kan påleggje oss sjølve. Men den er ei redsle som vert jaga inn i samvitet når synda vert kjend, når eit menneske får sjå synda med Guds augo. Sjølv om vi i dag må erkjenne store avvik mellom liv og lære, så ser det ikkje ut for at angeren er særleg påtrengjande mellom guds folk.

I denne formiddagsstunda har me peika på forhold som me sikkert kvar for oss kjenner oss skuldige i. Me kan ha sett noko som ikkje er rett med oss i forhold til det punktet me står på. Til dømes at det eine nødvendige ikkje bestemmer korleis me startar dagen. Eller at det eine nødvendige ikkje er bestemmande for den dagen me går ut i, og at ei mengd andre unødvendige ting kjem i vegen for ”det eine”.

Var ei slik erkjenning sann og ekte vil den jage redsle inn i våre samvit, døme oss og få oss til å skjelve inn for Gud. Tanken på kva konsekvensar eit feil livsfokus mellom anna har å bety for dei me omgås, og tanken på at forholdet til Gud er i ulag, skulle eigentleg vore uuthaldande.

Botsbøner
Botsbønene og botssalmane i bibelen viser at botstonen høyrer med i eit gudsforhold. Då David var gjort kjend med si synd sa han: – Kast meg ikkje bort frå ditt åsyn, og ta ikkje din heilage ande frå meg!  

Det ligg stor dramatikk i slike utsegn. Saul fekk høyre: «Fordi du har vraka Herrens ord, har Herren vraka deg.» (1Sam 15:23) Skjelv me for ei slik utsegn i dag?  Me som lever i ei tid då Ordet snart ikkje betyr nokon ting. Ordet er ikkje lenger det eine nødvendige som me må spørje til råds i våre liv.

Bibelen er eigentleg full av botsbøner. Salme 38 viser til dømes David i den ytste naud og redsle. Han er livredd for den situasjonen som synda har sett han i! Og han ropar i v 23: «Skunda deg å hjelpa meg, Herre, mi frelse! »

Om Gud ved si ånd får opna våre augo for vår situasjon, trur eg ein vil skjelve for den store avstanden som er mellom oss og ordets heilage standard. Dette gjeld også for dei mest bibeltruande sitt forhold til den levande Gud. Ikkje minst i høve til den ”ordninga” som han har fastsett. Er me årsak til at den er i ulage i vår samanheng, kan me spørje.

I sanning er det eit kall til bot, til oppriktig anger og erkjenning av skuld. Erkjenning av sin skrøpelegdom. Me har så lett for å kritisere det som føregår hos andre. Tenk om denne opningshelga kunne bli eit vendepunkt der det avgjerande spørsmålet råka den enkelte:

 – Kva med meg som forkynnar, som styremedlem, som bibelskulelærar ? Om det kunne blitt jaga noko av denne himmelske redsle inn i våre samvit: – Kast meg ikkje bort frå ditt åsyn, Herre!

Å stryke på kalk for dei
«Menneskeson! Sei til henne: Du er eit land som ikkje er reinsa, som ikkje har fått regnskurer på vreidedagen. Dei profetane som bur midt i det, er ein flokk av samansvorne. Dei liknar ei brølande løve som ranar og røvar. Dei fortærer menneskeliv, dei tek gods og dyre eigneluter. Dei gjer mange til enkjer der. Prestane der gjer vald på lova mi og vanhelgar heilagdomane mine. Dei gjer ikkje skil på heilag og vanheilag, og dei lærer ikkje folk å skilja mellom ureint og reint. Dei lèt att augo for sabbatane mine, og eg vert vanhelga midt mellom dei.  Stormennene mellom dei liknar ulvar, som ranar og røvar. Dei renner ut blod, dei tyner menneskeliv for å auka urett vinning. Profetane deira stryk på kalk for dei. Dei ser fåfengd og spår lygn for dei og seier: Så seier Herren Herren – endå Herren ikkje har tala.» (Esek 22:24-28)

Spørsmålet må anfekte ein kvar forkynnar: – Er eg i ein flokk med samansvorne? Er det skuld i mitt liv? Er det skuld mellom oss når det gjeld å skilja reint og ureint, heilagt og vanheilagt ?

Me kjenner til den blodskuld som kviler over vårt folk! Dei mest uskuldige i vårt folk som bøter med livet kvar dag!

Enda Herren ikkje har talt så spår dei falske profetane i Herrens namn. Det ser ut som om til og med  Jeremia var begynt å stole på desse profetane når han seier: «Å, Herre Herre! Profetane seier då til dei: De skal ikkje sjå sverd, og hungersnaud skal ikkje råka dykk, men eg vil gje dykk varig fred på denne staden!»

Men Herren svarar han  og seier:  «Det er lygn det profetane varslar i mitt namn. Eg har ikkje sendt dei og ikkje gjeve dei påbod og ikkje tala til dei. Syner som lyg og falske spådomar og tomme ord og svik or sitt eige hjarta profeterer dei for dykk.» (Jer 14:13-14)

Me er inne i ei vanskeleg tid, og me veit snart ikkje kva me skal tru, eller kven me skal tru, eller ikkje tru.  Midt i alt er det kanskje og grunn til å tvile på seg sjølv!

Me er medskuldige!
Dette var eit innsyn i Israels fråfallssituasjon, men så står det vidare: – Eg leita mellom dei!

For Gud var det om å gjera å få berga dei ut or denne situasjonen som no var beskriven, og få gjort noko med denne dommen som truga dei.

Så seier Herren: «Eg leita mellom dei etter ein mann som ville mura opp ein mur og stilla seg i gapet framfor åsynet mitt for å verja landet, så eg ikkje skulle øydeleggja det.» (Esek 22:30)

Gud var på leit. I denne situasjonen var det avgjerande for folket at Gud fann ein redningsmann. Han går frå mann til mann. Det var sikkert mange som klaga seg over det som skjedde. Det var sikkert mange som prøvde å lage mottiltak mot uretten, og som talte både mot prest og profet.

Då spørsmålet kom: – Er det nokon som vil gå for OSS i denne situasjonen? Er det nokon som vil stilla seg i gapet for mitt åsyn?

Då vart resultatet at han fann ingen.  Esekiel talar i same kapitlet  om  vektaren som ser sverdet koma over landet, men ikkje blæs i basunen så folket vert  åtvara.

Me må erkjenne oss medskuldige i den situasjonen me er komne inn i som land og folk! Alt for mange lever som om det eine ikkje er det nødvendige, og ser heller ikkje kva som verkeleg står på spel mellom oss! Det grip oss ikkje, fordi me ikkje lenger vert gjort kjent med våre synder frå talarstolane slik at me kjenner angerens redsle for stoda me er i.

Gifta i tida slepp til gjennom både fjernsyn, radio, aviser – frivillig og ufrivillig! Men samvitet er i ro og vert ikkje lenger oppskremt av noko.  Sanninga er at me alle er medskuldige i den stoa vår eiga samtid er i.  Det trur eg er sant ut frå Guds ord. Me korkje såg, tenkte eller ensa det eine nødvendige på ein slik måte at det verkeleg vart det eine nødvendige som prega våre liv. Difor vart heller ikkje det eine det nødvendige for våre omgivnader. 

Gud fann!
Bota består som kjent av både anger og tru.  Men trua er ingen utgang av angeren som vi kan ordne med sjølv. Trua er eit under som evangeliet skaper når det svarar syndaren på hans hjelpelause naud og naudrop. Då David vart gjort kjend med si synd og skuld, og gav Gud rett i hans dom. David fekk erfare at Gud tok syndeskulda hans bort. (Salm 32) Det var ein himmelsk kunnskap han slik fekk del i, og denne kunnskapen snudde om på heile situasjonen hans.

Det er noko forunderleg. Evangeliet vitnar om at Gud fann ein redningsmann som kunne stå i gapet for Guds åsyn for alle menneske. Han fann likevel den han leita etter i sin eigen son Herren Jesus Kristus. Berre han kunne meistre denne viktige oppgåva.  Det er ikkje me som skal stå i gapet for Guds åsyn. Me treng sjølv den eine som kan stå der for vår skuld.

Det eine nødvendige, er for alle å kjenne den eine som dag og natt, står i gapet for Guds åsyn og vitnar om sin død til dom og soning for vår skuld. Det er ein som tek den enkelte sin plass, og som villig svarar for den enkelte som om han sjølv var den enkelte. Dette gjeld og for alt det unødvendige ein hadde øydsla så mykje av livet på, og for  at basunens lyd var så veik og uklår, og ikkje fleire vart varsla og åtvara då ein såg sverdet koma.

Difor treng me ein som fullstendig kan ta vår plass. Ein som fullstendig kan stille seg fram for Gud med mitt. Eg skjønar ikkje at han kunne bere all verda si synd, når eg tenkjer på kva han må bere av det som eg er skuld i.

Men slik er Gud! Han fann den eine! Det å finnast i han er det eine nødvendige!

– Kven vil gå for oss?
For den som har funne det eine nødvendige, vert også spørsmålet: – Kven vil gå for OSS? Føresetnaden er at det eine i alt vert det nødvendige.

– Kven vil gå for OSS? Det er den som har lidd tap på alt anna. Guds ord er så radikalt. Det er eit enten eller. Det skjer til beinet. Me kan ikkje forhandle oss til andre posisjonar i forhold til Guds ord, enn den som ein gong for alle er oss gitt i Kristus.

Den som er i Kristus er i ein nådefull posisjon over alt og til alle tider.  Er du der, er du og eit vern for dine, for ektefellen din, for familien din, for bygda di, for nabolaget ditt, for arbeidsplassen din, for land og folk osv. Då kan det og seiast at du vert ståande i gapet for Guds ansikt til vern. Men det er fordi du er verna i Kristus. Det er ingen ny kvalitet eller kvalifikasjon knytt til deg eller kjøtet ditt.

Men er du i Kristus då er det eine det nødvendige, og du veit kva som er det eine nødvendige der du ferdast. Det vil då merkast at ikkje alt det andre tykkjer er så nødvendig, er det for deg.

Som enkeltmenneske, arbeidslag eller forsamling er det dette eine alt dreier seg om. Dei som av hjarta kan seie: «Lat oss ha age for Herren vår Gud som gjev regn i rette tid», vil og få sjå at han framleis; «held ved lag for oss den ordninga han har fastsett for dei vekene vi kan hausta i.»

 Sjå også artikkelsamling av Gunnar Soppeland